กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 79 จากเหลียวไจจื้ออี้สู่ซานไห่จิง (1/2)
ก่อนจะอธิบายเรื่องนี้
อาจารย์สวี่ก็พูดออกนอกเรื่องไปเสียก่อน
เขาเริ่มปูพื้นหลังแบบแตกประเด็นไปเรื่อยเปื่อย
ว่าด้วยเรื่องการยอมรับร่วมกันทางวัฒนธรรม
หลินเฟิง: [ใช่ครับๆ อาจารย์สวี่พูดถูกที่สุดเลยครับ]
ก็เพราะประโยคแรกที่อาจารย์สวี่เปิดมาก็คือ ไอ้หนุ่มเอ๋ย เธอต้องรู้นะว่าของพรรค์อย่าง "การยืมอายุขัยปรโลก" น่ะ ในยุคโบราณไม่มีทางมีอยู่จริงหรอก
หลินเฟิง: [ทำไมเหรอครับ]
อาจารย์สวี่บอกว่า การสืบทอดทางวัฒนธรรมเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจริงจัง มันคือจิตวิญญาณของอารยธรรมหนึ่งๆ ที่สะท้อนออกมาในทุกแง่มุมของขนบธรรมเนียม ตั้งแต่อาหารการกิน เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ไปจนถึงการเดินทาง มันจะโอบล้อมผู้คนเอาไว้แล้วค่อยๆ หล่อหลอมคนกลุ่มหนึ่งให้กลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน
ความงามของคนเราอยู่ที่กระดูกมิใช่อยู่ที่ผิวพรรณ จิตวิญญาณภายในก็เช่นกัน วัฒนธรรมร่วมก็คือกระดูกสันหลังของจิตวิญญาณนั้น