0075 บทที่ 75 เสียงพึมพำ (12)

บทที่ 75 เสียงพึมพำ (1/2)

"ครืนนนนน"

บนภูเขาเริ่มมีฟ้าร้อง

สวี่เนี่ยนสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อท่วมศีรษะ

เธอเหมือนเพิ่งผ่านฝันร้ายมา แต่พอตื่นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

เธอปาดเหงื่อที่หน้าผาก พลางตะเกียกตะกายพยายามจะลุกจากเตียงไปเปิดไฟ

สวี่เนี่ยนรู้สึกว่าการจัดวางตำแหน่งไฟของที่นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

สถานีอนามัยชนบทแห่งนี้ สภาพความพร้อมก็จำกัด มีหมอคนเดียว พยาบาลไม่กี่คน กับห้องก่ออิฐอีกสองสามห้อง ตรงนี้ตั้งเตียงไว้สามเตียงใช้เป็นห้องผู้ป่วย ถัดไปข้างๆ คือห้องเก็บยาที่มีตู้แช่ขนาดใหญ่ใบหนึ่ง ข้างในมีเซรุ่มแก้พิษงูที่พบได้บ่อยในท้องถิ่นอยู่สองสามขวด แล้วก็มีอินซูลิน

ไม่รู้เหมือนกันว่าการเอาอินซูลินกับเซรุ่มแก้พิษงูมาแช่รวมกันแบบนี้ อุณหภูมิการเก็บรักษาที่ต่างกันจะทำให้ตัวใดตัวหนึ่งเสื่อมสภาพไปหรือเปล่า

ไฟในห้องผู้ป่วยเป็นแบบสวิตช์กระตุกสายดึง ดึงทีเดียวก็เปิดได้แล้ว