กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 37 เรื่องที่คิดไม่ถึง
แม้แต่ขุนเขาก็ยังช่วยเหลือหลินเฟิง
ผู้ที่ได้รับสิทธิ์อำนาจของเทพภูเขา ย่อมได้รับการยอมรับจากขุนเขา
ภูเขาหน้าด่านเซียงซีทั้งหมดล้วนเป็นพวกของฉัน แกเอาอะไรมาสู้กับฉัน?
นี่คือความคิดของหลินเฟิงในยามนี้
คนที่ผลุบหายเข้าไปในป่าเขา ก็เหมือนกับหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงสู่ผืนมหาสมุทร
ลุงผีหาเงาร่างของหลินเฟิงไม่เจอเลยแม้แต่น้อย ส่วนหลินเฟิงก็ไม่ยอมเผชิญหน้ากับหล่อนตรงๆ สายลมผสานหยาดฝนแปรเปลี่ยนเป็นปราณกระบี่ชั้นบางเฉียบ ซัดสาดลงบนร่างของหล่อน
ไม่ได้กะจะใช้ปราณกระบี่ฆ่าหล่อนให้ตายในคราเดียว
แต่คือการตอดไปเรื่อยๆ!
รักษาระยะตอดไปจนกว่าจะตายนั่นแหละ!