กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 17 จิตกระบี่กระจ่างแจ้ง
สวี่เนี่ยน: [โอเคเลย ไว้ฉันเสร็จงานนี้เมื่อไหร่ จะไปเที่ยวหานายนะ]
หลินเฟิง: ทำไมรู้สึกเหมือนยัยนี่เป็นแม่ทัพเฒ่าบนเวทีงิ้ว ที่ข้างหลังปักธงสารพัดสีไว้เต็มหลังยังไงชอบกล
หลินเฟิง: [คำแบบนี้อย่าพูดเชียวนะคุณพี่]
เขาถือโทรศัพท์แนวนอน ถ่ายรูป หม้อไฟ กดส่ง
[มาอู้ตูเดี๋ยวฉันเลี้ยงหม้อไฟ]
สวี่เนี่ยน: [อยากกินอะ]
สวี่เนี่ยน: [ช่างเถอะ ถอยไปได้แล้ว พ่อจะนอนแล้ว]
เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ แล้วหลับปุ๋ยไปอย่างสบายใจ
เธอไม่ได้สัมผัสที่นอนนุ่มๆ มาตั้งพักหนึ่งแล้ว เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุยกับหลินเฟิง เธอคงผล็อยหลับไปตั้งนานแล้ว