เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 298 ค้อนสายฟ้า
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้วงอวกาศ เจียงลั่วก็เข้ามาอยู่ในโลกที่เงียบสนิท รอบตัวเงียบราวกับจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดกาล แม้แต่เสียงหัวใจก็หายไป ความรู้สึกถึงเลือดที่ไหลอยู่ในหลอดเลือดกลับชัดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน จนทำให้รู้สึกไม่สบายตัว
บนฉากหลังสีดำสนิทของจักรวาล ดวงดาวมากมายดูราวกับถูกแช่แข็ง ส่องแสงเย็นเยียบออกมา
เย็นเยียบและเงียบเหงาไร้ชีวิต นั่นคือความรู้สึกแรกที่เขามีต่อห้วงอวกาศ
ที่นี่ไม่มีลม ไม่มีเมฆ ไม่มีกลิ่นอายของชีวิต มีเพียงความมืดกับความหนาวเย็นที่อยู่คู่กันไปตลอดกาล
จู่ ๆ อาชาสวรรค์เมฆาแดงที่เขาขี่อยู่ก็กระตุกอย่างรุนแรง ขนแผงคอสีแดงชันขึ้นทุกเส้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด น้ำลายไหลจากมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับกำลังทนรับความเจ็บปวดที่บรรยายออกมาไม่ถูก
“รังสีคอสมิก!”
ดวงตาหยั่งรู้ตรงหว่างคิ้วของเจียงลั่วมองเห็นลำแสงสีสันสวยงามนับไม่ถ้วนทะลุผ่านร่างอาชาสวรรค์อย่างชัดเจน