เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 226 กลับถึงบ้าน
เช้าตรู่วันต่อมา หมอกสีเทาอมฟ้าลอยอยู่ที่ขอบฟ้า รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหอจตุรสมุทร...
หลังออกจากประตูเมืองด้านใต้และเดินทางไปได้ครู่หนึ่ง เจียงลั่วก็เลิกม่านหน้าต่างขึ้นมุมหนึ่ง ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย เขามองเห็นเค้าโครงของภูเขาวั่งรื่ออยู่ราง ๆ
ยอดเขามีเมฆหมอกปกคลุม กิ่งสนแบกรับหิมะหนา มองดูคล้ายรอยพู่กันหมึกจาง ๆ
“พี่กำลังมองอะไรอยู่หรือ?”
หลี่มู่เหยาขยับเข้ามาที่หน้าต่าง นางห่มเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็ก ๆ ดูขาวผ่อง
เจียงลั่วยิ้มน้อย ๆ แววตาสะท้อนภาพภูเขาและแสงจากหิมะ “ภูเขาลูกนี้ชื่อว่าวั่งรื่อ เป็นที่ชมดวงอาทิตย์ที่ดีทีเดียว”
โดยเฉพาะช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วง ตอนดวงอาทิตย์ยามเช้าโผล่พ้นยอดเขา แสงสีทองจะสาดไปทั่วทะเลเมฆ งามจนมองไม่รู้เบื่อเลย