กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 220 ความทรงจำถูกแก้ไขครั้งแล้วครั้งเล่า
ความมืดสีดำราวน้ำหมึกแผ่ลงมาจากท้องฟ้า ปกคลุมหมู่บ้านเสี่ยวกั่งไว้ในค่ำคืนอันมืดมิด
กิ่งก้านคดงอแข็งแรงของต้นไหวเก่าแก่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านแผ่ออกไปใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงจันทร์ทอดเงาต้นไม้ให้ยาวออกไปไกล
จากที่ชายชรากับชาวบ้านสอบถามและเทียบเรื่องราวกัน ส่วนใหญ่เพิ่งรู้ตัวในวันถัดมาว่าความทรงจำบางส่วนหายไปโดยไม่รู้ตัว
เจียงลั่วคิดในใจ ‘อาการพวกนี้ต้องเกิดขึ้นเงียบ ๆ ตอนกลางคืนแน่’
เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้เรียบง่าย แผ่การรับรู้ออกไปทั่วหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ ราวกับใยแมงมุมเส้นเล็กละเอียด
ชาวบ้านนอนเร็วกันเป็นปกติ ยังอยู่ในยามซวี แต่ละบ้านก็ทยอยดับตะเกียงเข้านอน แล้วค่อย ๆ หลับไปทีละคน