กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 216 โอกาสดีเข้ามาไม่ขาดสาย
เจียงลั่วเดินพ้นมุมเลี้ยว ก็เห็นห้องหินขนาดไม่ใหญ่นักอยู่ตรงหน้า
ในห้องหินมีกลิ่นผุพังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ...
โต๊ะกับเก้าอี้ไม้ผุจนแทบเป็นฝุ่นไปนานแล้ว แค่แตะเบา ๆ ก็ร่วงกราวลงมา กลายเป็นผงสีขาวเทาปูอยู่บนพื้นหินเขียว
เขาซ่อนตัวอยู่ในมิติแดนมืด กวาดตามองทุกมุมของห้องหิน ผนังทั้งสี่ด้านว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่รอยสลักสักรอย
เจียงลั่วรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง จึงหันหลังเดินไปยังห้องข้าง ๆ
แต่ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู รูม่านตาของเขาก็หดวูบ ถึงกับชะงักลมหายใจ
ตรงหน้าเป็นระเบียงทางเดินกว้างที่ล้อมลานใต้ดินเอาไว้
กลางลานมีต้นแม่สีเทาอมเขียวเข้มยืนต้นอยู่นิ่ง ๆ ลำต้นสูงเท่าคนเป็นเงาวาวเหมือนโลหะ