กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 5 ห้าขอบเขตของวิถียุทธ์
เส้นลมปราณทั่วร่างคนเราเปิดโล่งมาตั้งแต่เกิด เมื่อปลูกเมล็ดวิญญาณสำเร็จ ก็จะส่งลมปราณแท้ออกมาได้โดยไม่มีอะไรขวางกั้น
เจียงลั่วเดินลมปราณแท้ แสงเรืองจาง ๆ ชั้นหนึ่งคลุมดาบเหมียวในมือเอาไว้
เขาก้มมองตัวดาบแล้วพึมพำว่า “ดูเหมือนจะไม่ได้ยากอะไร!”
เจียงอู๋จี้ไม่ได้แย้ง เพียงพูดเหมือนมีอะไรแฝงอยู่ในคำพูดว่า “ยากหรือไม่ ลองสู้กันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ขออารองชี้แนะด้วย!”
พูดจบ เจียงลั่วก็พุ่งตัวออกไปทันที พร้อมฟันดาบเหมียวในมือ ปราณดาบสายหนึ่งยาวราวหนึ่งจั้งพุ่งผ่านอากาศเข้าใส่เจียงอู๋จี้
เจียงอู๋จี้ยังมีสีหน้าเรียบเฉย เขาแตะปลายเท้าเบา ๆ ร่างก็ลอยผ่านไปเหมือนใบไม้ร่วง เฉียดหลบปราณดาบออกไปพ้นระยะโจมตี
ปราณดาบฟันลงบนลานโล่ง พื้นดินแยกออกเป็นร่องลึกยาวราวหนึ่งจั้งทันที ฝุ่นฟุ้งกระจาย เศษหินปลิวไปทั่ว