กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไอ้ลูกไม่มีพ่อ ไม่ใช่ว่าฟ้องเก่งนักหรือไง ตอนนี้ก็ไปฟ้องอีกสิ”
เจิ้งอวิ๋นถิงหัวเราะพลางขว้างก้อนหินในมือลงบนตัวเย่าเย่า เด็กหญิงตกใจจนหน้าซีด ร่างเล็กขดตัวเป็นก้อน แต่กลับยอมให้เขารังแกอยู่อย่างนั้น
“ไอ้ลูกไม่มีพ่อ อย่าคิดว่าเข้าตระกูลเสิ่นแล้วจะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ มือของเจิ้งอวิ๋นถิงก็ถูกใครบางคนคว้าไว้ พอหันไปก็เห็นเด็กชายหน้าตาหล่อเหลากำลังยืนอยู่ข้างหลัง
พอเห็นเสิ่นหลิง เจิ้งอวิ๋นถิงก็หน้าซีด เขาจำได้ว่าวันนั้นบนเวที พี่ชายใหญ่คนนี้เป็นคนที่เขาผลักตกลงไป