ตอนที่ 113 ความอ่อนโยนอันสะกดกลั้นของลู่ว่าง

ตอนที่ 113 ความอ่อนโยนอันสะกดกลั้นของลู่ว่าง

ในที่สุด ก็ยังคงเป็นเซี่ยอวี่ถังที่ทำลายการประจันหน้าอันเงียบงันนี้ลง

เธอลุกขึ้นยืน แล้วควงแขนลู่ว่างอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยเสียงแผ่วเบา

“พวกเราไปกันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว”

“ได้”

ลู่ว่างดึงสายตากลับมาทันที สมาธิทั้งหมดกลับมาอยู่ที่ตัวเธอ สายตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงในชั่วพริบตา

“รถจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว”

ทั้งสองคนไม่แม้แต่จะมองกู้จิ่นฉืออีกเลยแม้แต่แวบเดียว เดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังประตูเช่นนั้น

แผ่นหลังของเซี่ยอวี่ถังเด็ดเดี่ยวและสง่างาม ราวกับว่าผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังเป็นเพียงมวลอากาศที่ไม่สลักสำคัญอะไร

กู้จิ่นฉือยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่เช่นนั้น มองดู K กับลู่ว่างหายลับออกไปนอกประตูพร้อมกันต่อหน้าต่อตา จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไปดังแว่วมาจากทางเดิน ร่างกายอันตึงเครียดของเขาถึงได้ซวนเซอย่างแรง