ตอนที่ 87 บุตรไม่อยู่แล้วงั้นหรือ？!

ตอนที่ 87 บุตรไม่อยู่แล้วงั้นหรือ?!

หยาดฝนหยดลงมาจากปลายเส้นผมของกู้จิ่นฉือ กระทบลงบนรองเท้าหนังทำมือราคาแพง ซึมขยายเป็นตราประทับสีเข้มวงเล็ก ๆ

เขายืนอยู่ในลานบ้านอันกว้างขวาง สายตาจับจ้องทิศทางที่รถของลู่ว่างลับหายไปอย่างไม่วางตา จนกระทั่งแสงสีแดงก่ำจุดสุดท้ายของไฟท้ายกลืนหายเข้าไปในราตรีอันไร้ขอบเขตอย่างสิ้นเชิง

“พี่กู้...”

เสียงของหลินเสวี่ยเอ๋อร์ดังมาจากด้านหลัง แฝงไว้ด้วยการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

เธอกางร่มเดินมาข้างกายเขา พยายามจะควงแขนเขา ทว่ากลับถูกไอเย็นยะเยือกอันห้ามผู้ใดเข้าใกล้รอบกายเขาแช่แข็งจนต้องชักมือกลับ

กู้จิ่นฉือไม่ได้หันกลับไป หรือแม้กระทั่งขยับเขยื้อนเลยสักนิด