ตอนที่ 2 ทิ้งไปก็ดี จะได้ไม่ต้องเก็บไว้ให้ขวางหูขวางตา

ตอนที่ 2 ทิ้งไปก็ดี จะได้ไม่ต้องเก็บไว้ให้ขวางหูขวางตา

เซี่ยอวี่ถังเรียกแท็กซี่คันหนึ่งกลับไปที่วิลล่า

คนขับมองเธอผ่านกระจกมองหลังอยู่หลายครั้ง คงเพราะรู้สึกว่าสีหน้าของเธอย่ำแย่เกินไป

บาดแผลที่เอวถูกเบาะรถแท็กซี่กดทับจนเจ็บแปลบเป็นพัก ๆ เธอเอามือกดลงบนท้องน้อย

ตรงนั้นว่างเปล่าไปแล้ว แต่ร่างกายดูเหมือนจะยังไม่รับรู้ ยังคงปวดบิดขึ้นมาเป็นระยะ ๆ

[เวลาที่เหลืออยู่: 28 วัน 21 ชั่วโมง 08 นาที]

การนับถอยหลังของระบบแขวนค้างอยู่ในหัวตลอดเวลา ราวกับนาฬิกาปลุกที่ไม่ยอมหยุดเดิน

เซี่ยอวี่ถังพิงกระจกหน้าต่างรถแล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง

เธอต้องกลับไปเก็บของออกไป ลบรอยอดีตตลอดแปดปีนี้ให้หมดสิ้น

ประตูวิลล่าไม่ได้ล็อก