เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
บทส่งท้าย สูงสุดไร้เทียมทาน
เมื่อเห็นเสี่ยวจื่อถูกชางฉิงกระชากออกมาจากรอยแยกมิติอย่างทารุณ หลิวเทียนหยางก็ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ จากนั้นพลังอำนาจคลุ้มคลั่งก็นระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา
“ปัง!”
เสียงดังสนั่นปะทุขึ้น ความเร็วของหลิวเทียนหยางมากเสียจนทิ้งภาพติดตาไว้ ณ ที่เดิม ดวงตาของจ้าวเจิ้นเสวียนตามความเร็วของหลิวเทียนหยางไม่ทันเลย เห็นเพียงหลิวเทียนหยางที่เมื่อครู่ยังอยู่ข้างกาย ในชั่วพริบตาก็ไปอยู่เบื้องหน้าชางฉิงแล้วฟันกระบี่อย่างบ้าคลั่ง
ม่านที่ถักทอจากประกายไฟวูบวาบถี่ ๆ ระหว่างคนทั้งสอง จ้าวเจิ้นเสวียนนับไม่ออกแล้วว่าทั้งคู่ออกกระบี่ไปกี่ครั้ง แต่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชางฉิงเป็นฝ่ายถูกกดเอาไว้!
“อา อา อา อา อา!”
ดวงตาของหลิวเทียนหยางเต็มไปด้วยเลือดฉีด ฟันกระบี่อย่างคลุ้มคลั่ง ไร้ระเบียบ ทุกกระบี่ล้วนรุนแรงแข็งกร้าว เพียงชั่วลมหายใจไม่กี่ครั้ง ชางฉิงก็ถูกสะเทือนถอยหลังไปหลายร้อยก้าว เห็นได้ชัดว่าใกล้ถึงขอบของดินแดนบริสุทธิ์ ถ้าถอยอีกก็คือหุบเหวลึกแห่งมหาจักรวาล
“เจ้ากล้าอย่างไร เจ้ากล้าอย่างไร เจ้ากล้าอย่างไร!”
หลิวเทียนหยางเหมือนเสือโคร่งที่คลุ้มคลั่ง ภายใต้ม่านแห่งประกายไฟ จ้าวเจิ้นเสวียนได้ยินเพียงเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด เห็นเพียงกระบี่ที่ถูกกวัดแกว่งสุดกำลังเพื่อให้คู่อริตายทั้งที่สติแตกไปแล้ว