เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 217 การเปลี่ยนแปลง
“ข้าเคยได้รับธาตุบำรุงจากผลต้นไม้โลก จึงสัมผัสถึงคอขวดแห่งขอบเขตสุดท้ายของมหาจักรวาลได้ แต่ข้าก็ยังถูกมหาจักรวาลจำกัด หาหนทางทะลวงผ่านไม่ได้ และหากต้องการทะลวงกรงขังแห่งขอบเขตสุดท้ายนี้ เพื่อไปให้ถึงขอบเขตที่อยู่เหนือขอบเขตสุดท้ายนั้น ก็จำต้องอาศัยพวกเจ้า” ชางฉิงกล่าวถึงตรงนี้ก็หันไปมองจ้าวเจิ้นเสวียนกับผู้เปิดเส้นทางอีกสามคน สายตาเปล่งประกายราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหยมานานจนได้เห็นเหยื่อ
จ้าวเจียงเทียน เจียงเซี่ยน และซูเฉียวต่างขนพองสันหลังชันในพริบตา มีเพียงจ้าวเจิ้นเสวียนที่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพราะเขาได้คำนวณคาดการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว
ชางฉิงกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบร้อน ข้าไม่ได้จะกินพวกเจ้า แต่จะให้พวกเจ้ามาเป็นหินลับมีดให้ข้าใช้ฝึกฝนมรรคายุทธ์”
ผู้เปิดเส้นทางทั้งสามได้ยินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่สายตาที่มองชางฉิงยังคงเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง เจียงเซี่ยนนั่งอยู่บนที่นั่งเอ่ยถามด้วยสายตาไม่เป็นมิตร “ฝึกฝนมรรคายุทธ์หรือ พวกเราล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งโลกพันย่อยในมหาจักรวาล จะช่วยเจ้าฝึกฝนมรรคายุทธ์ได้อย่างไรกัน พวกเราก็ไม่ได้กินผลต้นไม้โลกด้วยซ้ำ แม้แต่ธรณีประตูที่อยู่เหนือขอบเขตสุดท้ายยังไม่เคยแตะต้อง”
ชางฉิงกล่าว “ง่ายดายนัก สี่คำ หล่อเลี้ยงการต่อสู้ด้วยการต่อสู้”
เจียงเซี่ยน จ้าวเจียงเทียน และซูเฉียวต่างลมหายใจสะดุดกึก