เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 197 จุดสูงสุดแห่งมรรคากระบี่
ปู้ตู๋กู่หลิงมองปันซ่าและจงปู้ที่เอาแต่ใจราวกับเด็กทั้งสอง หัวใจก็พลุ่งโทสะขึ้นมาทันที
“ข้าอายุป่านนี้แล้ว ยังต้องมาดูแลเรื่องไร้สาระของเจ้าสองคนนี้อีกหรือ!” ปู้ตู๋กู่หลิงโกรธจนคว้าสิ่งของตรงหน้าขว้างแหลกแล้วคำรามออกมา
ปันซ่าและจงปู้ไม่กล้าพูดจา ท่าทางอ่อนน้อมเชื่อฟังราวกับเด็กทั้งสองจริง ๆ
“ตอนนี้จงคิดหาทางแก้ไขให้ได้ หากวาสนาฟ้าลิขิตของเผ่าผีขาดสะบั้นลงที่เจ้าสองคน ข้าต่อให้เอาชีวิตแก่ ๆ นี้ไปแลก ก็จะจับเจ้าสองคนสังเวยฟ้าดินให้ได้ ไสหัวไป!” อกของปู้ตู๋กู่หลิงกระเพื่อมรุนแรง เห็นได้ว่าถูกผีทั้งสองตนทำให้โกรธมาก ขณะที่อมตะทั้งสองตนเมื่อได้รับอนุญาตจากคำ “ไสหัวไป” ของบรรพชนแล้ว ต่างก็เดินออกไปด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก
ผู้สูงสุดทั้งสองที่ปกติไม่ถูกกัน ก็ยังคงเป็นเช่นเคย ไม่พูดจากัน ไม่สบตากัน เดินสวนกันไป เช่นนั้นเท่านั้นเอง
เพลิงภูตผีในเบ้าตาของปู้ตู๋กู่หลิงหมองลงเล็กน้อย
“เส้นทางนี้ หรือว่าก็ได้แต่ต้องประกาศความล้มเหลว”
ผีแก่ที่ชีวิตอยู่มากว่าหลายพันปี ในยามนี้ราวกับคนชราในยามสนธยาที่ชีวิตกดทับจนหลังโก่งงอ ถอนหายใจหนัก ๆ