เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 190 จิตกระบี่
ปราณกระบี่โปรยปรายเต็มท้องฟ้าเป็นประกายระยิบ แต่งเติมทิวทัศน์งดงามน่าตะลึงให้แก่โลกนี้
แสงเรืองรองของจื่อเตี้ยนสาดส่องรอบกายเซวียนหยวนคู่เป็นระยะทางหลายสิบลี้สว่างราวทิวากาล ขณะที่หลิวเทียนหยางซ่อนกายอยู่ในความมืด ทั้งสองยืนประจันหน้ากันข้ามอากาศ ผู้หนึ่งราวจอมราชันแห่งแสงสว่าง อีกผู้หนึ่งคือราชาแห่งราตรี
“มาเถิด ไม่สนฟ้าดินนี้ จงฟันกระบี่ให้สุดใจ” ในความมืดแห่งราตรี ราชันเปล่งเสียงกึกก้องด้วยความสง่างาม กระบี่ที่ออกไปย่อมฟันฟ้าดินได้
“เช่นนั้นก็มา” เซวียนหยวนคู่ในยามนี้ก็ปลุกเร้าความดิบเถื่อนในกาย อารมณ์กระหายเลือดและชอบรบราวฟางแห้งปะทะไฟลุก มีเพียงการประลองที่จะพลิกฟ้าคว่ำดินเท่านั้น จึงจะดับเปลวไฟนี้ได้
“ติ๊ง!”
เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน ปราณกระบี่ที่แผ่กระจายออกมากลับสั่นสะเทือนผนึกที่เซวียนอี้และไท่เชียนวางไว้จนแตกเป็นเสี่ยง ร่างของทั้งสองวูบหนึ่งแล้วหายไป จากนั้นก็พุ่งออกจากดินแดนเผ่ามนุษย์อย่างรวดเร็ว
เมื่อสมรภูมิของหลิวเทียนหยางและเซวียนหยวนคู่เคลื่อนย้ายไปยังดินแดนของเผ่าโบราณอื่น ๆ บรรดายอดผู้แข็งแกร่งสูงสุดต่างขนลุกซู่ หวาดหวั่นต่อปราณกระบี่ที่สะเทือนฟ้านั้น จึงพากันออกโรง สายตาของพวกเขาทะลวงชั้นแล้วชั้นเล่าของห้วงว่างมาถึงกายทั้งสอง แต่ยังไม่ทันเห็นสิ่งใด ก็ถูกปราณกระบี่แทงเข้าที่ดวงตา
“จักรพรรดิหนึ่งเดียวแห่งพันยุค น่ากลัวถึงขีดสุด”