เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 144 ทางเลือก
หลิวเทียนหยางแบกรับภาระทางร่างกายหนักหน่วงเกินไปอันเนื่องมาจากระดมใช้พลังอันยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินมากเกินควร ยามนี้เขาอ่อนแอเปราะบางถึงขั้นมิอาจทานทนการโจมตีเพียงครั้งเดียวของปีศาจหมาป่าตัวน้อยได้ ทว่าหลี่ซานจินได้ตายตกไปแล้ว หุนซาเองก็ตกอยู่ในอาการหมดสติ แม้พญาหมาป่าอสูรจะตายไปแล้ว ทว่าเหล่าสมุนของมันยังคงจับจ้องตาเป็นมันเพื่อรอคอยโอกาสลงมือ
ทว่าอานุภาพที่หลิวเทียนหยางสำแดงออกมาก่อนหน้านี้ ทำให้เหล่าหมาป่าอสูรไม่กล้าก้าวขึ้นหน้ามาลองเชิง อย่างไรเสียก็เป็นถึงผู้ที่สังหารพญาหมาป่าอสูร แม้บัดนี้เขาจะอยู่ในช่วงอ่อนแรง แต่อูฐผอมโซก็ยังตัวโตกว่าม้า หลิวเทียนหยางก็ยังคงเป็นตัวตนที่พวกมันมิอาจล่วงเกินอยู่ดี
“โฮก!”
มิรู้ว่าหมาป่าอสูรตัวใดส่งเสียงร้องโหยหวนขึ้นมา ฝูงหมาป่าพลันได้รับสัญญาณ ต่างสูญสิ้นความกล้าที่จะสู้รบต่อไป และถอยร่นออกจากพื้นที่แถบนี้ไปดั่งน้ำลด
หลิวเทียนหยางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขานั่งขัดสมาธิเพื่อปรับสมดุลฟื้นฟูร่างกายที่แตกร้าวไปบ้าง ผ่านไปเต็ม ๆ ครึ่งชั่วยาม หลิวเทียนหยางจึงฟื้นคืนกลับมาได้ราวห้าถึงหกส่วนจากยามปกติ
เขาลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังร่างศพที่ขาดเป็นสองท่อนของหลี่ซานจิน เดิมทีระยะห่างระหว่างทั้งสองมีเพียงไม่กี่จั้ง ทว่าหลิวเทียนหยางกลับรู้สึกว่าการเดินผ่านระยะทางช่วงนี้คล้ายต้องใช้เวลาชั่วชีวิต
“เจ้าหนู พูดจากับผู้อาวุโสต้องมีมารยาท มิอาจไร้สัมมาคารวะเช่นนี้!”