0057

⬢⬢⬢

ตอนที่ 57 เสี่ยวจื่อหยวนยวน

ท่อนบนอันเปลือยเปล่าของหลิวเทียนหยางเวลานี้เต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีเนื้อหนังที่ดีอยู่เลยแม้แต่จุดเดียว

บาดแผลจากดาบ บาดแผลจากกระบี่ และบาดแผลจากหอกมีจำนวนมากที่สุด ซี่โครงหักไปสองซี่เพราะบาดแผลจากกระบอง บาดแผลที่เกิดจากทวนยาวและค้อนยักษ์แม้มีเพียงเล็กน้อย ทว่ากลับสาหัสสากรรจ์ที่สุด เกาทัณฑ์กลเป็นสิ่งที่หลิวเทียนหยางหวาดหวั่นที่สุด อาจเป็นเพราะผลพวงตกค้างที่โครงกระดูกธนูขนนกซึ่งพูดได้ทิ้งไว้ในหุบเขาเงียบเหงา เขาจึงยอมรับบาดแผลจากกระบี่สักเล่ม มากกว่าจะยอมรับลูกเกาทัณฑ์สักดอก

“ไม่เลว ภายใต้สภาวะแรงดึงดูดเช่นนี้ยังสามารถต่อสู้กับพวกเรามาได้จนถึงบัดนี้ เจ้าก็นับเป็นศิษย์คนแรกของสำนักศึกษาเสวียนเซิ่งแห่งนี้ในรอบหลายปีที่ก้าวมาถึงขั้นนี้” เสียงของหุ่นเชิดถือหอกลอดผ่านหน้ากากอันเย็นเยียบออกมา หลิวเทียนหยางได้ยินแล้วก็ชะงักไปชั่วครู่

“เจ้าบ้าเอ๊ย ที่แท้ก็พูดได้ด้วยรึ?!”

หลิวเทียนหยางเบิกตากว้าง “แล้วก่อนหน้านี้พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่เล่า?”

ใบหน้าภายใต้หน้ากากทั้งเจ็ดยังคงมีสีหน้าแข็งทื่อ ไม่ได้สบตากันแม้แต่แวบเดียวแต่ต่างเข้าใจความหมายของสหายอีกหกคนเป็นอย่างดี ท่าร่างเริ่มต้นของอาวุธแต่ละคนตระเตรียมพร้อมสรรพ สนามฝึกแห่งนี้อบอวลไปด้วยจิตสังหาร

“เช่นนี้นี่เอง” หหลิวเทียนหยางเข้าใจแล้ว ท่าทางเช่นนี้คือไม่คิดจะโอ้เอ้กับเขาอีกต่อไป ดังนั้นตนเองจึงตั้งท่าเริ่มต้นของหอกฉงฉีขึ้นเช่นกัน เตรียมพร้อมสู้ศึก