0012

⬢⬢⬢

ตอนที่ 12 ออกจากหอ

หลิวเทียนหยางมองดูตำราโบราณเหล่านั้นบนชั้นสามของหอคัมภีร์ พลันรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันที

“แม้จะคิดไว้แล้วว่าต้องมีมาก แต่ก็ไม่นึกว่าจะมากถึงเพียงนี้” หลิวเทียนหยางมองดูตำราโบราณละลานตา ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี

“โบราณกาล... ยุคใกล้โบราณ... ตำนานปรัมปรา... ร้อยอสูร...” หลิวเทียนหยางมองดูการแบ่งหมวดหมู่ใหญ่ ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากจุดใด สุดท้าย เขาจึงใช้หลักเลือกสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด หยิบหนังสือเล่มแรกออกมาจากชั้นประวัติศาสตร์โบราณกาล

“《ชางหมิง》?” ตำราโบราณแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายจำเพาะอันผสมปนเปกันระหว่างประวัติศาสตร์และฝุ่นละออง หลิวเทียนหยางมองดูปกอันเก่าคร่ำ พลันรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้มีอายุยืนยาวกว่าตนเองเสียอีก

เขาเปิดหน้าหนังสือ ความหนักแน่นแห่งประวัติศาสตร์โชยเข้าปะทะ ตัวอักษรโบราณยิ่ง ทว่าหลิวเทียนหยางยังคงอ่านเข้าใจได้

“ปฐมกาลแห่งบรรพกาล หงเหมิงยังมิได้แยกตัว ฟ้าดินยังมิได้เปิดออก...” หลิวเทียนหยางอ่านทีละอักษรทีละประโยค กาลเวลาล่วงเลยไปทีละหยดหยาด โดยไม่รู้ตัว ตำราโบราณทั้งเล่มก็ถูกเขาอ่านจนจบสิ้นเช่นนี้

“ฟู่!”

หลิวเทียนหยางผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เนื้อหาโดยรวมของ 《ชางหมิง》 ทั้งเล่มเขาเข้าใจแล้ว แทบไม่มีข้อมูลที่ตนต้องการค้นหาอยู่เลย ทว่ากลับทำให้เข้าใจประวัติศาสตร์ของเผ่ามนุษย์อย่างกว้าง ๆ ได้