กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จู้ชิงหลิงเพียงมองพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ฝีเท้ายังคงไม่ขยับเขยื้อน
คนรับใช้ถูกสายตาของนางสะกดไว้ ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า อู๋ไหน่ไฉเห็นเช่นนั้นก็สบถด่า “พวกโง่ มีคนตั้งมากมายยังจะกลัวเจ้าหนูสองคนหรือ”
คนรับใช้ทั้งหลายหน้าแดงก่ำ พากันพุ่งเข้ามา ทว่ายังไม่ทันมองเห็นสถานการณ์ชัดเจน เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของอู๋ไหน่ไฉก็ดังขึ้น “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
จู้ชิงหลิงจับแขนทั้งสองข้างของเขาไพล่หลัง รอยยิ้มบนใบหน้าไปไม่ถึงดวงตา “ออกจากบ้านแล้วอย่าร้องโวยวายส่งเดชจะดีกว่า ระวังจะเผลอกัดลิ้นตนเอง”