137 - บทที่ 137 จัดการได้ในชั่วพริบตาเดียวงั้นหรือ

บทที่ 137 จัดการได้ในชั่วพริบตาเดียวงั้นหรือ?

-----------------------------------------

หิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมอาคารบ้านเรือนโดยรอบจนดูงดงามจับตา

ภายในมหาวิทยาลัยเผิงเชิงมีรูปสลักของอธิการบดีเหลาฉี่หยวนตั้งอยู่สองแห่ง

แห่งหนึ่งอยู่ใจกลางโรงเรียน ส่วนอีกแห่งตั้งอยู่หน้าค่ายกลเคลื่อนย้าย

ลู่หย่วนมองดูหลีจิ้นเสวี่ยที่จ้องเขม็งไปยังรูปสลักนั้น เขาจึงสัมผัสได้ว่าเธอมีความเป็นปรปักษ์ต่อท่านอธิการบดีอย่างยิ่ง ถึงขั้นมีจิตสังหารก่อตัวขึ้น

“ให้ตายเถอะ วิถีสวรรค์ขั้นหกดาว! ความเร็วในการทะลวงระดับของพี่ลู่หย่วนนี่มันเร็วเกินไปแล้ว!”

สวี่รุ่ยเฉิงกล่าวด้วยสายตาและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

เขาถอนหายใจพลางคิดว่าช่องว่างระหว่างคนกับคนนั้นยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่าช่องว่างระหว่างคนกับหมูเสียอีก เพราะนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยเผิงเชิงส่วนใหญ่ยังไม่สามารถทะลวงเข้าสู่พลังจิตระดับแปดดาวได้เลย