กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ทัพสยง กองรักษาการณ์หลงโย่วช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่เจินวางถ้วยลงแล้วเอ่ยถามอย่างเป็นปกติ ทว่าสยงเทียนหย่วนกลับรู้สึกว่านางมีนัยแฝงอยู่ในคำพูด จึงได้แต่ตอบอย่างคลุมเครือว่า “ก็ยังพอไหว”
“จำได้หรือไม่ ครั้งแรกที่พวกเจ้ามาขอเบิกธัญพืช ข้าถือพระราชโองการจากราชสำนักมาด้วย ท่าทีเองก็แข็งกร้าวอย่างยิ่ง ต่อมาพวกเจ้ามาขออีกครั้งโดยไม่มีพระราชโองการ ข้าเคยให้ยืมธัญพืชหรือไม่? บัดนี้ข้ายังจัดสรรธัญพืชให้ทุกเดือนโดยไม่เคยขาด พวกเจ้าไม่พูดถึงความเมตตาเรื่องนี้ก็แล้วไป แต่เหตุใดแม่ทัพสยงยังคิดแทนกองรักษาการณ์หลงซีอีกเล่า? นี่ไม่ถูกต้องกระมัง?”
ลู่เจินวางถ้วยชาลง นั่งตัวตรงบนเก้าอี้ แล้วมองสยงเทียนหย่วนด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร