กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สองแสนตำลึง!
เถ้าแก่หลินตกใจจนเกือบร่วงจากเก้าอี้ เรื่องเช่นนี้จะกล้ารับปากได้อย่างไร!
อีกทั้งในโรงเงินจะมีเงินมากมายปานนั้นได้ที่ไหน!
เขาลูบที่ท้าวแขนเก้าอี้อย่างเงียบ ๆ ในใจครุ่นว่าต้องรีบหาทางเผ่นเสียแล้ว
แต่ลู่เจินจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ เช่นนั้นได้ที่ไหน
เขาเพิ่งขยับตัว สายตาของลู่เจินก็มองมา ทันใดนั้นจวงอี้ถือน้ำชาเดินเข้ามา พร้อมถือขนมอบกรอบหนึ่งจานกับขนมข้าวเหนียวหนึ่งจานมาด้วย
“มา ๆ มารับน้ำชา ๆ!”
ลู่เจินดันถ้วยชาไปตรงหน้าเขาโดยไม่ให้โอกาสปฏิเสธ เถ้าแก่หลินได้แต่ดื่มชาถ้วยที่สี่ของเช้านี้