กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น ลู่เจินเพิ่งจะทานอาหารเช้าเสร็จ หลิวหยวนก็พาคนมา ไม่ได้เจอกันหลายเดือน หลิวหยวนดูหยาบกร้านขึ้นบ้าง พูดจาก็ไม่ชวนโมโหเหมือนแต่ก่อน
“ใต้เท้าลู่ ซื่อจื่อผู้นี้กำลังประสบความลำบาก!”
ลู่เจินวางเอกสารราชการลง ชายตามองเขา “ลูกแกะยังซื้อไม่ได้หรือ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร! แค่ก ๆ ก็แค่อยากมาซื้อของจากเจ้า แล้วถือโอกาสสอบถามเรื่องเปิดตลาดนัดว่าจะร่วมมือกันสักตั้งได้หรือไม่”
ปีที่แล้วตอนขยายตลาดนัด เมืองซีหนิงเปิดได้เพียงไม่กี่จุด ตลาดที่เหลือถูกจวนอ๋องยึดไว้แน่นหนา แทรกเข้าไปไม่ได้เลย
นี่มันลัทธิกีดกันท้องถิ่นชัด ๆ
ลู่เจินมองหลิวหยวน ถ้านางจำไม่ผิด คนตรงหน้านี้เป็นถึงซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องซีหนิง เหตุใดยังอุตส่าห์วิ่งมาหานางเพื่อร่วมมือกัน