กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พ่อค้าแผงลอยและพ่อค้าเร่ต่างเดินไปยังที่ว่าการเมืองด้วยความกระวนกระวาย พวกเขามาที่นี่เพื่อขอใบอนุญาต ร้านที่ขอได้ง่ายที่สุดคือร้านขายเครื่องประดับ ส่วนร้านขายอาหารนั้นขอยากที่สุด ทั้งยังมีการแบ่งเขตให้ด้วย ต่อไปการตั้งแผงจะตั้งตามใจชอบไม่ได้ ต้องรวมกันตั้งอยู่ในเขตเดียวกัน
แต่พวกเขาต้องทำบัญชีและยื่นภาษีด้วยตนเอง ขอเพียงรายได้ต่อปีต่ำกว่า 100 ตำลึงเงิน ทางการก็จะไม่เรียกเก็บภาษี
ส่วนร้านค้าเหล่านั้นไม่ได้ขออนุญาตง่ายเช่นนั้น โดยเฉพาะสถานเริงรมย์กับบ่อนพนัน พวกมันวิ่งเต้นมาถึงสามรอบแล้วก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์
“หอชมวสันต์กับบ่อนพนันมั่งคั่งถูกเรียกไปว่าอย่างไรหรือ? เห็นพวกเขาร้อนใจจนแทบจะกอดคอกันร้องไห้อยู่แล้ว”