กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้น้อยจ้าวหย่วน ขอคารวะเสนาบดีกัว”
รองเจ้าเมืองจ้าวประสานมือคารวะ กัวฉางจื้อลุกขึ้นเดินมาข้างหน้า ยกมือเสมือนจะประคองเขาไว้แล้วเอ่ยทักทายว่า:
“ข้าได้ยินมานานแล้วว่าใต้เท้าจ้าวเป็นกำลังสำคัญของเมืองหลงโย่ว ก่อนหน้านี้ตอนข้าไปเมืองหลงโย่วเพื่อรวบรวมเสบียงภาษี ก็ได้รับความช่วยเหลือจากใต้เท้าจ้าวไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกันอีกเร็วถึงเพียงนี้! เชิญนั่ง”
“หึ ๆ! เป็นเพราะใต้เท้ากัวอายุน้อยแต่เปี่ยมความสามารถ ทั้งยังได้เลื่อนเป็นเสนาบดีและเข้าสภาเสนาบดี ต่อไปผู้น้อยคงต้องพึ่งพาใต้เท้าแล้ว!”
การยกยอกันทางการค้านี่น่ะหรือ เขาเชี่ยวชาญที่สุดแล้ว!
“นับเป็นวาสนาที่ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ข้ายินดีทุ่มเทแรงกายแรงใจถวายงานฝ่าบาทจนสุดชีวิต แม้ต้องสละทั้งตับสมองก็ไม่เสียดาย!”