เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในโถงเงียบกริบไปชั่วขณะ เหยียนเจิ้งฝานก้าวออกมาเบนประเด็นกลับเข้าสู่เรื่องราชการที่ต้องหารือ
“ฝ่าบาท ช่วงนี้กรมขุนนางได้สำรวจจำนวนตำแหน่งว่าง พบว่าตำแหน่งขุนนางหัวเมืองว่างอยู่ 23 ตำแหน่ง ส่วนหน่วยราชการในฉางอันว่างอยู่ 18 ตำแหน่ง หากรอให้การสอบวสันต์สิ้นสุดแล้วจึงค่อยรับขุนนางเข้าทำงาน เกรงว่างานราชการจะค้างสะสมจนกระทบการเตรียมเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า แต่หากแต่งตั้งขุนนางหัวเมืองให้ครบก่อนสิ้นปี ก็จะหลีกเลี่ยงปัญหานี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“อืม กรมขุนนางจงส่งบัญชีตำแหน่งว่างของแต่ละพื้นที่มา พร้อมประวัติขุนนางสำรองอย่างน้อย 3 คน ฉางหนิง เรื่องนี้มอบให้เจ้าจัดการ อีก 3 วันจงนำข้อสรุปมาให้เรา”
“เพคะ”
องค์หญิงอู่หยางค้อมกายขอบพระทัย เหยียนเจิ้งฝานไม่คิดว่าตนจะได้ผู้บังคับบัญชาเพิ่มมาอีกคนโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยแล้ว เขาก็ไม่สะดวกจะทักท้วงอีก