เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนที่ถูกช่วยออกมาก็คือเจิ้งเฉียน บาดแผลของเขาอยู่ที่หัวไหล่และยังไม่เคยได้รับการรักษา ใบหน้าซีดเซียวดูอ่อนแรงอย่างยิ่ง เมื่อลู่เจินเห็นเขา ดวงตาของนางก็แดงก่ำ
“ใต้เท้า?”
จิตสำนึกของเจิ้งเฉียนพร่าเลือน บาดแผลภายนอกยังไม่หายดี ซ้ำยังได้รับความหนาวเย็น ทำให้เขามีไข้สูง
จางเฟิงแค่นเสียงหึ ก่อนล้วงขวดยาออกมาจากอกเสื้อ เตรียมเปิดบาดแผลที่หัวไหล่ของเขาเพื่อใส่ยาใหม่
“กดตัวเขาไว้”
ลู่เจินรีบยื่นมือกดตัวเจิ้งเฉียนเอาไว้ ภายในรถม้ามีพื้นที่จำกัด นางจึงมองเห็นบาดแผลของเจิ้งเฉียนอย่างชัดเจนในทันใด
สะเก็ดเลือดสีแดงเข้มเกาะติดผิวหนังเป็นปื้นใหญ่ บริเวณบาดแผลมีน้ำซึมออกมาและส่งกลิ่นอายเน่าเปื่อย จางเฟิงไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก เขาชักกริชเล่มหนึ่งออกจากปลอกขา เตรียมใช้มันเขี่ยเนื้อเน่าที่บาดแผลออก