เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่กวงหันกลับมาสบตาลู่เจิน หัวใจพลันหนักอึ้ง เมื่อผู้บันทึกโจวและชุยจื่อเจี้ยนเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของลู่เจิน ต่างก็พากันเงียบงัน
“ใต้เท้า...”
“ข้าให้โอกาสเจ้า อธิบายมา”
ลู่เจินยืนอยู่ข้างถนน สวี่กวงอ้าปากแล้วหุบลงอยู่หลายครั้ง กว่าจะเอ่ยออกมาได้ในเวลาต่อมา “กองทัพหลงซีขาดเสบียงมาสองเดือนแล้ว ปีนี้ราชสำนักล่าช้าอยู่เสมอในการเบิกจ่ายเงินเบี้ยเลี้ยงทหาร ตระกูลสวี่นำทรัพย์สินเกือบทั้งหมดไปสมทบแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อเสบียงอาหารของกองทัพ...”
“พูดต่อ”
“บัดนี้ภัยแล้งยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทั่วทั้งหยงโจวถึงขั้นมีเงินก็ยังซื้อธัญพืชได้ไม่มากนัก การที่ราชสำนักส่งคนไปซื้อธัญพืชจากเจียวโจวและอี้โจวนับเป็นวิธีที่ดี เพียงแต่กองทัพหลงซีจะประคองตัวไปถึงเวลานั้นได้หรือไม่ก็ยังยากจะกล่าว”