กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้มากันมีชายหนึ่งหญิงหนึ่ง สวมเสื้อผ้าค่อนข้างหรูหราเล็กน้อย แต่พอมองก็รู้ว่ายังไม่คุ้นเคย โดยเฉพาะสตรีผู้นั้น นางจัดข้อมือเสื้ออย่างไม่เป็นธรรมชาติ ดูเก้ ๆ กัง ๆ อย่างยิ่ง
ช่างเถิด ในเมื่อมาจากที่อย่างหลงโย่วนั้น คนตรงหน้าสวมใส่เช่นนี้ก็นับว่าดีแล้ว
“ท่าน” คนรับใช้เห็นเจ้าเมืองหลัวเข้ามาในโถงบุปผาก็รีบค้อมตัวชงชา สวี่กวงกับโจวเหนียงจื่อลุกขึ้น ทั้งสองคำนับเจ้าเมืองหลัว “ราษฎรผู้ต่ำต้อยคารวะท่านเจ้าเมือง”
เจ้าเมืองหลัวโบกมือ แล้วนั่งลงที่ที่นั่งหลัก
“มาแต่ไกลก็คือแขก เชิญนั่ง”