กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปลายฤดูหนาวย่างเข้าต้นฤดูใบไม้ผลิ ฟ้ายังคงมืดเร็ว ฝูงชนที่มามุงดูแยกย้ายกันไปหมดแล้ว
โจวเหนียงจื่อที่รออยู่ด้านข้างหนาวจนมือเท้าแทบแข็ง ผู้บันทึกโจวกับสวี่กวงเชิญนางเข้าไปผิงไฟหลบลมในเรือน เหล่าศิษย์ฝึกงานของโรงงานจุดเทียนขึ้น ส่วนกี่ทอผ้าในลานบ้านถูกช่างไม้ถานกับลู่เจินรื้อออกแล้วประกอบกลับ ทั้งสองหารือกันไม่หยุด
สวี่กวงลูบหน้าครั้งหนึ่ง “ท่านไม่หิวหรือ?”
ปกติพอถึงเวลาอาหารท่านก็เริ่มหิวแล้ว เหตุใดวันนี้ไม่ได้กินมื้อกลางวัน มื้อเย็นก็ยังไม่รู้จะได้กินเมื่อใด แต่กลับไม่ร้องว่าหิวเลยเล่า?
ผู้บันทึกโจวมีสีหน้าบอกไม่ถูก “ก่อนหน้านี้มีช่วงหนึ่งที่งานยุ่ง ท่านก็มักลืมกินลืมนอนเช่นกัน”