กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวรรค์ไม่ได้ล้อเล่นกับลู่เจิน หลังเขาหมู่บ้านหยางถูกผู้พลัดถิ่นยึดครองไปแล้ว พวกเขาส่วนใหญ่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น นั่งอยู่ริมทางเพื่อรอคอยความหวังที่จะมีชีวิตรอด
“ใต้เท้า ผู้พลัดถิ่นกลุ่มนี้มีประมาณ 500 คน ส่วนใหญ่เป็นสตรีและเด็ก มีบุรุษฉกรรจ์อยู่ไม่มาก”
เจิ้งเฉียนมาถึงก่อนหน้านี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผู้พลัดถิ่นในอำเภอหย่งซิน สถานที่ยากจนถึงเพียงนี้ยังมีคนเดินทางมาอีกหรือ?
ลู่เจินกวาดตามองไป เห็นหญิงชราผู้มีอายุมากอยู่ท่ามกลางฝูงชน ทั้งยังมีสตรีสูงวัยพาเด็กเล็กมาด้วย โดยส่วนใหญ่เป็นเด็กหญิง
คนเหล่านี้ดูราวกับถูกทอดทิ้ง บนตัวไม่มีทั้งเงินและเสบียง
“ผู้บันทึกโจว ในที่ว่าการอำเภอยังมีธัญพืชเหลืออยู่หรือไม่?”