กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณชายหวัง เชิญเถิด”
เจิ้งเฉียนยิ้มให้เขา เผยฟันขาวสองแถว หวังฟู่หยวนตัวสั่น พิงผนังไม่กล้าขยับ
“เร็วเข้า! ข้ายังมีงานต้องทำ!” เจิ้งเฉียนลูบดาบที่เอวอย่างหงุดหงิด หวังฟู่หยวนกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น จนพูดแทบไม่เป็นคำ
“วันนี้จะ…ตัดหัวแล้วหรือ? ข้ายังไม่ได้กินอาหารมื้อสุดท้ายเลย…”
เจิ้งเฉียนจิ๊ปาก “พูดอะไรของเจ้า? นายอำเภอของพวกเราเป็นขุนนางดีชั้นหนึ่ง จะเที่ยวตัดหัวคนง่าย ๆ ได้อย่างไร? รีบไปเถิด นายท่านหวังมารับเจ้าแล้ว”
ถึงตอนนี้หวังฟู่หยวนจึงเชื่อว่าตนจะได้ออกจากคุกจริง ๆ เขาเดินพ้นประตูห้องขัง เหลือบมองเจิ้งเฉียนครั้งหนึ่ง แล้ววิ่งปราดหายไป
“วิ่งช้าหน่อย! มืดถึงเพียงนี้ ระวังล้ม!”
“อ๊า!”