กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชดใช้เงินอย่างนั้นหรือ?
หวังฟู่หยวนมองลู่เจินราวกับได้ยินเรื่องขบขันที่สุดในโลก ครั้นเห็นใบหน้านางชัด ๆ ก็แสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“พ่อหนุ่ม ข้าว่าเจ้าหน้าตาไม่เลวเลยทีเดียว กลับบ้านไปกับข้าดีหรือไม่… แฮะ ๆ! ข้ายังไม่เคยลองเจ้าหนูที่ถึงใจเช่นนี้มาก่อน!”
หวังฟู่หยวนส่งสายตายั่วยวนให้นาง แต่ลู่เจินกลับรู้สึกเพียงว่าเขากำลังชักกระตุก
“หากสมองมีโรคก็ไปหาหมอเสีย”
“เฮ้! กล้าพูดกับข้าเช่นนี้เชียวหรือ! รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
ลู่เจินมองเขาราวกับมองคนปัญญาอ่อน มุมปากกดลงเล็กน้อย
หวังฟู่หยวนโกรธจัด ก้าวเข้ามาหมายจะจับลู่เจิน นางเหวี่ยงมือขวาตบเขาไปฉาดหนึ่ง
“อ๊าก! เจ้ากล้าตีข้า!”
“ข้าก็ตั้งใจตีเจ้านั่นแหละ”