เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 507 ให้เหลียงเสี่ยวเหมยมองเห็นความหวัง
เมื่อเหลียงเสี่ยวเหมยเดินเข้ามา ฉันจึงเอ่ยทักทาย “สวัสดีพี่สะใภ้ ยังอยู่ที่สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์การเกษตรอยู่หรือเปล่า”
เธอหัวเราะพลางตอบ “อาจารย์ว่าน ฉันยังจะไปที่ไหนได้อีกล่ะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ก็รู้ทันทีว่ากำลังบ่นตงจื่อ ฉันจึงยิ้มแล้วกล่าว “สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์การเกษตรเป็นสายงานที่มีเกียรติ ทำงานเพื่อความมั่นคงทางธัญพืชของประเทศอย่างแท้จริง”
เธอฝืนยิ้ม ส่งสายตาให้ตงจื่อเป็นสัญญาณบอกให้เขาไปนั่งที่โซฟา ส่วนเธอจะเป็นคนชงชาเอง
ดูท่าแล้วยามอยู่ต่อหน้าคนนอก เธอยังไว้หน้าสามีอยู่มาก ไม่เหมือนกับที่ตงจื่อบอกไว้ว่าแทบไม่ต่างจากผู้หญิงประเภทราชสีห์เหอตงคำราม
หลังจากนั่งลง พวกเราก็คุยสัพเพเหระกันทั่วไป ไม่มีอะไรเกินกว่ามาถึงเมื่อไหร่ มาทำอะไรทำนองนั้น ฉันก็บอกเธอไปตามตรง