เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 499 การแต่งงานมีเพียงสี่คำ ไม่เกี่ยวกับความรัก
พอกลับถึงบ้านกินมื้อค่ำเสร็จ ฉันเข็นรถเข็นเด็กพาเสี่ยวอวี่ไปเดินเล่นริมทะเลสาบธารบุปผา เสี่ยวหลินกับพี่สะใภ้กุ้ยฮวาเดินคุยกันไปพลาง
บนถนนเลียบทะเลสาบ มีคนเดินเล่นและคนปั่นจักรยานผ่านไปมาไม่ขาดสาย อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้ว บางคนจำฉันได้ก็ส่งเสียงทักทายกัน
พี่สะใภ้กุ้ยฮวาพูดขึ้น “คุณว่าน อาชีพของคุณนี่ดีจริง รู้จักคนเยอะแยะ ฉันอยู่มาจนป่านนี้ยังไม่รู้จักใครสักคน”
“ไม่รู้จักก็มีข้อดีของไม่รู้จัก ต่อไปพออยู่นานเข้า เจอใครก็ต้องโบกมือทัก ฉันขี้เกียจยกมือจะตาย”
เสี่ยวหลินพูดกับพี่สะใภ้กุ้ยฮวา “เขาชอบหลงตัวเอง มีคนรู้จักสักกี่คนกันเชียว ยังจะมาทำเป็นขี้เกียจยกมือ กล้าพูดออกมาได้”
เดินไปได้สักพัก มีคนเดินสวนมา อีกฝ่ายส่งเสียงประหลาดใจ “อ้าว อาจารย์ว่าน คุณก็มาเดินเล่นด้วยเหรอ”
ฉันมองดูก็พบว่าเป็นผู้อำนวยการหูนี่เอง จึงยิ้มให้พลางถาม “คุณพักอยู่ตึกไหนล่ะ”