กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 468 เพื่อให้แม่ดีใจ ผมยอมทิ้งหน้าตา
ตอนกินมื้อเที่ยง แม่พูดขึ้นว่า “พริบตาเดียวก็จะปีใหม่แล้ว ปีนี้ไม่ค่อยมีใครแวะเวียนมาหาเลยนะ” พ่อพูดว่า “คนเมืองเขาไม่นิยมไปมาหาสู่กันหรอก”
แม่พูดว่า “คุณไม่เข้าใจหรอก คุณรู้แค่เรื่องสีเอ้อร์หูกับพวกที่ชอบร้องเพลงเท่านั้นแหละ”
ผมไม่ส่งเสียง รู้ความหมายของแม่ดีว่า ช่วงปีใหม่แท้ ๆ กลับไม่มีใครเอาของขวัญปีใหม่มาให้เหมือนเมื่อก่อน ช่วงโรคระบาดไม่กี่ปีมานี้ ผู้คนก็คร้านจะไปมาหาสู่กันด้วย
อีกทั้งผมก็ไม่ใช่ผู้นำอะไร ปีปกติทั่วไปคนจะส่งของมาให้ก็ต่อเมื่อผมได้ช่วยเหลือพวกเขาไป นี่ไม่ใช่เช็คที่มีผลระยะยาว แต่เป็นการฝากประจำถอนทั้งก้อน ส่งให้ครั้งเดียวก็พอแล้ว