เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 466 หมู่บ้านโอสถ? สถานที่ที่ฉันต้องตามหาผู้สืบทอด?
จากนั้นก็มีคนลุกออกจากที่นั่ง เส้าเจี๋ยจึงกระซิบข้างหูฉัน “เธอคือม่านฝนเจียงหนาน”
ฉันตกใจจนสะดุ้ง ทำไมถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่พอลองคิดดูอีกที ครั้งนั้นเป็นการเดินทางท่องเที่ยว เธอเลยไม่มีอารมณ์จะแต่งเนื้อแต่งตัว ตอนนี้อยู่บ้าน คงไปทำผมที่ร้านตัดผมและแต่งหน้ามาเป็นอย่างดี
เธอยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของตัวเอง แล้วย่อตัวลงเล็กน้อยพลางกล่าว
“ฉันขอท่องบทกวีที่ตัวเองแต่งขึ้น มอบให้อาจารย์ว่านที่ได้พบกันอีกครั้ง รวมถึงทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ บทกวีนี้มีชื่อว่า ‘ฉันอยากจับมือกับคุณ’”
เส้าเจี๋ยกระซิบเสียงเบา “เห็นเธออายุน้อยอย่างนี้ แต่เป็นถึงสมาชิกสมาคมนักเขียนประจำมณฑลเชียวนะ”
ฉันพยักหน้า ม่านฝนเจียงหนานเริ่มท่องบทกวี
ฉันอยากจับมือกับฤดูใบไม้ผลิ