เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 464 การตั้งชื่อต้องแปลกใหม่สะดุดตา
ฉันถาม “โรงแรมนี้สร้างเสร็จมากี่ปีแล้ว”
หุ้นส่วนของหลงหย่วนต่างแย่งกันตอบ คนนี้บอกสิบปี คนนั้นบอกสิบเอ็ดปี ฉันไม่ได้ใส่ใจว่าจะเป็นสิบปีหรือสิบเอ็ดปีกันแน่ จึงเอ่ยต่อ
“เถ้าแก่ที่ลงทุนบริหารต่อไม่ไหวก็ปล่อยเช่าช่วง เถ้าแก่ที่มารับช่วงต่อทำไม่ไหวก็ปล่อยเช่าต่ออีก สรุปคือโรงแรมแห่งนี้ไม่ว่าใครมาทำก็ขาดทุนทั้งนั้น”
หลงหย่วนพูด “ใช่ ตอนที่ฉันรับช่วงต่อ โรงแรมก็ราคาถูกเหมือนผักกาดขาวแล้ว ฉันคิดว่าตัวเองมีเพื่อนเยอะ ถึงได้รับช่วงต่อมา”
ฉันชนแก้วกับเส้าเจี๋ย จิบหนึ่งอึกแล้วค่อย ๆ เอ่ย “ดูจากชัยภูมิแล้ว ที่นี่น่าจะอยู่ในเขตพัฒนา แต่พัฒนาไม่สำเร็จ”
เส้าเจี๋ยพูด “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ตอนนั้นรัฐบาลมีความทะเยอทะยานมาก แต่ผู้นำอำเภอในวาระนั้นเกิดปัญหา วาระถัดมาจึงไม่สนใจเรื่องคาราคาซังนี้อีก แล้วหันไปเน้นการพัฒนาทางทิศเหนือแทน