เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 452 ฉันเป็นคนธรรมดา แต่ฉันคือคนจีนผู้เปี่ยมด้วยใจรักชาติอันร้อนแรง
พอฉันเหลือบเห็นว่าสายเรียกเข้าเป็นประธานเติ้งโทรมา ก็กดตัดสาย แล้วส่งวีแชตไปหาเขาทันที
“เดี๋ยวโทรกลับหาท่านอีกสักครู่”
พอกลับถึงเรือนบุปผาสะพรั่ง ดื่มสุราไปบ้าง ฉันก็แค่อยากจะนอนหลับ หลังจากยื่นกุญแจให้ซืออวี้แล้ว ก็กลับเข้าห้องพัก อยากจะนอนหลับให้เต็มอิ่มจริง ๆ
ทว่าฉันนอนไม่ได้ หากหลับไปทีก็หลายชั่วโมง จะทำแบบนั้นกับประธานเติ้งได้อย่างไรกัน เขารอมาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงสายวันนี้ หากผัดผ่อนต่อไป ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นในใจเขาคงพังทลายหมดแน่
ฉันกดโทรหาประธานเติ้ง ทางนั้นรอพักใหญ่กว่าจะรับสาย ประธานเติ้งพูดขึ้น “ซานหง เธอพูดมาเถอะ”
“เมื่อกลางวันดื่มหนักไปหน่อย ง่วงนอนจนทนไม่ไหว จึงคุยกับท่านนานไม่ได้ ผมจะส่งเอกสารให้คุณ”
พอส่งเอกสารเสร็จ ฉันก็ผล็อยหลับไปทันที
จนกระทั่งซืออวี้มาเคาะประตู ฉันถึงรู้ว่าโทรศัพท์แบตเตอรี่หมด หลับไปถึงสามสี่ชั่วโมง เวลาก็ล่วงเลยมาถึงมื้อค่ำแล้ว