กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 443 คุณต่งถ่ายทอดวิชาแท้จริงให้ผม
แปดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ผมไปตรวจดูคนไข้ตามปกติ มีคนไข้สองคนที่อาการหายดีเป็นส่วนใหญ่แล้ว หลังจากกล่าวคำขอบคุณยกใหญ่ก็ออกจากร้านไป (ความจริงควรเขียนว่าออกจากโรงพยาบาล ทว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล)
ผมเริ่มสอนวิธีกดด้วยนิ้วให้ซื่อผิงกับซืออวี้ ผมให้พวกเขานอนลงบนเตียงแล้วเปิดให้เห็นสะดือ ซืออวี้ยังดูขวยเขินอยู่บ้าง
ผมพูดว่า “เช่นนั้นเธอก็ยอมแพ้ไปเถอะ ให้ซื่อผิงมาทำแทน”
เธอหน้าแดงพลางพูดว่า “นายช่วยให้กำลังใจให้ฉันกล้าขึ้นก่อนไม่ได้หรือไง อ้าปากมาก็บอกไม่ให้เรียนแล้ว”
ผมพูดว่า “มีอะไรต้องเขินอายกัน เธอคิดว่าฉันไม่เคยเห็นสะดือหรือไง”
เธอค้อนขวับใส่ผมทีหนึ่ง แล้วยอมนอนลงอย่างว่าง่าย