เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 440 พี่ไม่ใช่พี่คนเดิมในวันวาน
ฝนนี้มาเร็วและไปเร็ว เพียงครู่เดียวก็หยุด รุ้งกินน้ำพาดผ่านบนท้องฟ้า ฉันไปตรวจดูห้องพักที่ลานหน้าเรือน ซื่อผิงเดินเคียงข้างไปกับฉันหนึ่งรอบ
พอเดินมาถึงลานกลางบ้าน ซื่อผิงก็เอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์ว่าน ตอนกลางคืนมีแมวตัวหนึ่งร้องโหยหวนน่าเวทนามาก คงไม่ใช่ลางร้ายอะไรหรอกนะ”
ฉันตอบว่า “นายคิดมากไปแล้ว ฉันเองก็เคยได้ยิน มันดังมาจากหลังลานเรือน เสียงที่แมวตัวเมียร้องเวลาทำเรื่องพรรค์นั้นกับแมวตัวผู้น่ะ”
ซื่อผิงถามว่า “เสียงแบบนั้นน่าจะเป็นความสุขสิ ทำไมฟังดูน่าเวทนาขนาดนี้”
ฉันก้าวเดินไปไม่กี่ก้าวให้ออกห่างจากห้องกายภาพบำบัด เขาก็ก้าวตามมา
ฉันพูดว่า “สัตว์ตระกูลแมว อวัยวะสืบพันธุ์ของตัวผู้จะมีหนามคว่ำงอกอยู่ ดังนั้นแมวตัวเมียจึงไม่ใช่ความเพลิดเพลิน แต่เป็นความเจ็บปวด”
“ทำไมต้องมีหนามคว่ำด้วย”