เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 434 ถานเส้าเจี๋ยผู้ควรค่าแก่การคบหา
ซืออวี้พาฉันไปย่านถนนบน ฉันพูดว่า “วันนี้ซื้อของ ไม่ต้องต่อราคา”
เธอถามว่า “ทำไมล่ะ”
“เพราะก่อนออกจากบ้านเธอก็แวะปลดทุกข์เบาแล้ว”
ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ค้อนใส่ฉันวงหนึ่ง “ฉันทำอะไรคุณก็รู้ไปหมดเลยหรือไง”
ฉันพูดว่า “คนเราเวลาพูดว่า ‘ฉันกำลัง...’ แล้วจู่ ๆ ก็หยุดไป นั่นก็แปลว่าพูดเร็วเกินไป เนื้อหาที่ละเว้นไว้ก็คือสิ่งที่ไม่สะดวกจะพูดนั่นแหละ”
เธอจ้องฉันเขม็งพลางพูดว่า “ใครจะกล้าฟันราคาฉัน คนในตำบลนี้ฉันคุ้นเคยหมดแล้ว”
เดินเที่ยวไปตลอดทาง เสื้อผ้าของฉันซื้อเสร็จเรียบร้อย หมวกปีกกับไม้เท้าของเธอก็ซื้อมาแล้วเช่นกัน
ทันใดนั้น เธอก็เอ่ยปากขออีกว่าอยากจะซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเอง บอกว่าอยากจะวานให้เหล่าถานถ่ายรูปให้ด้วย
ฉันพูดว่า “เช่นนั้นฉันโทรศัพท์หาซื่อผิงสักสาย ตอนบ่ายก็ให้เขาฝังเข็มไปคนเดียวก็แล้วกัน พวกเราไม่กลับไปแล้ว”