เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 410 คุณอย่าส่ง《บันทึกฆ่าล่อ》ให้นักเขียนสวี่เด็ดขาด
ใกล้ถึงหน้าประตูโรงแรม เหอหย่งก็ถาม “พ่อแม่ของคุณอายุเท่าไหร่แล้ว”
ฉันรู้ว่าเขากำลังถามอ้อม ๆ ว่าควรเรียกอย่างไร จึงตอบไป “คุณเรียกคุณพ่อว่าน คุณแม่เจียง ก็พอแล้ว”
พอถึงชั้นสาม ก็ได้ยินเสียงจอแจในห้องส่วนตัวจากทางเดินแล้ว หลังจากเข้าไป ฉันแนะนำเหอหย่งให้คนในครอบครัวรู้จัก แล้วจึงแนะนำท่านพ่อ ท่านแม่ พี่สาว พี่เขย และเสี่ยวหลินให้เหอหย่งรู้จัก
เหอหย่งเป็นนักธุรกิจและเชี่ยวชาญการเข้าสังคม จึงเอ่ยเรียกคุณพ่อว่าน คุณแม่เจียง น้องซวี่ น้องสุ่ย น้องหลิน ได้อย่างเป็นธรรมชาติยิ่งนัก
ในโต๊ะอาหารยังคงมีปลาสดต้มอันเลื่องชื่อจานนั้นเป็นเมนูหลัก ท่านพ่อไม่ต้องขับรถ จึงร่วมดื่มสุราเป็นเพื่อนเหอหย่ง
ระหว่างมื้ออาหาร ทั้งสองดื่มกันอย่างเบิกบานใจ ฉันกับพี่เขยดื่มนม และชนแก้วกับเหอหย่งเป็นระยะ บรรยากาศถือว่าดีทีเดียว