เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 403 งัดข้อกับนักเขียนผู้หลงตัวเอง
คนที่รอผมอยู่ในโถงล็อบบี้คือหมิงไป๋
พอเจอกัน เขาก็เข้ามาสวมกอดผมทีหนึ่ง “ไม่ได้เจอกันวันเดียว ราวกับพรากจากไปสามฤดูสารท เมื่อก่อนฉันคิดว่าพวกนักเขียนแต่งเอาสนุก แต่ตอนนี้มีความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ”
ผมหัวเราะพลางพูดว่า “อย่าเอาคำที่พูดกับแฟนมาใช้หลอกล่อฉันหน่อยเลย ไปกันเถอะ”
พอขึ้นไปชั้นสอง เข้าไปในห้องส่วนตัว นอกจากคนที่อธิบดีเสิ่นบอกไว้แล้ว ยังมีคนเพิ่มมาอีกสามคน หนึ่งในนั้นคือจางฉือ พวกเรารู้จักกันอยู่แล้วจึงก้าวเข้าไปจับมือ ส่วนอีกสองคนไม่รู้จักเลยแม้แต่น้อย
อธิบดีเสิ่นแนะนำให้ผมรู้จัก “คุณสวี่เชียนรั่ง นักเขียนชื่อดัง”
นักเขียนชื่อดังงั้นหรือ ตัวผมว่านซานหงเองก็เป็นแฟนพันธุ์แท้ของบรรดานักเขียน ปกติชอบอ่านหนังสือ ชื่อของนักเขียนชื่อดังทั่วประเทศล้วนคุ้นเคยดี แล้วคนของซ่างโจวทำไมผมถึงไม่รู้กันล่ะ
อธิบดีเสิ่นเห็นผมไม่มีปฏิกิริยาอยู่นาน ก็ทำไม้ทำมือประกอบพลางพูดว่า “เชียนรั่ง ก็สองคำนี้นี่แหละ”