เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 395 ท่านแม่ไม่ได้เป็นลมหมดสติไป
เว่ยอีหมิงมาตรงเวลา
ฉันชงชา เขายื่นสองมือมารับไว้ มองฉันแล้วเอ่ยว่า “อาจารย์ คุณดูคล้ายคนจีนที่สิงคโปร์อยู่บ้าง”
ฉันยิ้มพลางพูดว่า “นายไปสิงคโปร์มาเที่ยวหนึ่ง เลยรู้สึกว่าชาวจีนโพ้นทะเลในต่างแดนต่างจากพวกเราสินะ สีผิวจะคล้ำกว่านิดหน่อย”
“ใช่เลย ตากแดดทุกวัน”
“ขอดูผลงานตัดกระดาษของนายก่อน”
เว่ยอีหมิงหยิบสมุดภาพพับเล่มใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเป้ เดินไปกลางห้อง วางสมุดพับลงบนพื้นแล้วคลี่ออก พอกางสมุดพับเล่มนี้ออกจนสุดก็มีความยาวถึงสองเมตร
ฉันเอามือไพล่หลัง โน้มตัวลงกวาดสายตามองช้า ๆ จากขวาไปซ้าย หน้าแรกเขียนชื่อเรื่องว่า 《ภาพวันตลาดนัดตงหลี》 ตั้งแต่หน้าที่สองเป็นต้นไปก็เป็นภาพบรรยากาศวันไปจ่ายตลาด
กลุ่มหนึ่งคือ เถ้าแก่ลวกเส้นหมี่ริมทาง ลูกค้าที่มาซื้อเส้นหมี่ และคนกินที่นั่งกินเส้นหมี่อยู่ข้างแผง