เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 379 ครูเค่อคอแดงก่ำพูดกับผมว่า No, No, No
นับตั้งแต่ผมเดินทางไปฟิลิปปินส์ในวันที่ 25 กันยายน จนถึงวันที่ 25 ตุลาคม ก็ครบหนึ่งเดือนเต็มพอดี อาการป่วยของครูซดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผมสั่งหยุดยาระบายขับพิษไปนานแล้ว และเปลี่ยนมาใช้วิธีกดด้วยนิ้วเพื่อทะลวงเส้นลมปราณให้เขาแทน วิธีการรักษาด้วยมือเปล่าที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนนี้ ทำให้ปราณแท้ในร่างกายของเขาเพิ่มพูนขึ้นวันแล้ววันเล่า
ช่วงเช้าของวันที่ 25 ตอนที่ผมสางเส้นลมปราณให้ครูซ เขาก็สามารถสื่อสารกับผมได้ตามปกติแล้ว พูดไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว ทั้งยังไม่มีอาการหอบเหนื่อยคั่นกลาง
“หมอว่าน คุณมีวิชาที่น่าอัศจรรย์จริง ๆ”
ตอนนี้ผมชอบเรียกเขาว่าศาสตราจารย์มากกว่า ผมจึงเอ่ยว่า “ศาสตราจารย์ ผมคาดว่าภายในห้าวัน คุณจะสามารถลงจากเตียง แล้วใช้ไม้เท้าพยุงเดินออกไปดูโลกภายนอกได้แล้ว”
“How I want to see the sun” (ผมอยากเห็นดวงอาทิตย์เหลือเกิน)