เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 343 โบกมือลา เขาหายลับไร้ร่องรอย
คุณต่งยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน ประสานมือคารวะ “นักพรตตะวันส่องแห่งวายุชาดต่งเชียนรอต้อนรับอยู่ที่นี่แล้ว”
ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ประสานมือกล่าวว่า “ผู้เยาว์ว่านซานหงขอคารวะท่าน”
เขาจูงมือผมเดินเข้าไปในห้อง
ผมมองสำรวจคุณต่ง รู้สึกเพียงว่าเขาอ้วนขึ้นกว่าเดิม การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงกว่าเดิม และใบหน้าก็กลมมนขึ้นกว่าเดิม
พอมองดูในห้อง มีเพียงเตียงหนึ่งหลังกับโต๊ะหนึ่งตัว เรียบง่ายอย่างยิ่ง ริมหน้าต่างมีโต๊ะน้ำชาหนึ่งตัว ด้านข้างวางม้านั่งยาวไว้สองตัว เห็นเขายื่นมือพลางกล่าวว่า “เชิญนั่ง”
เขายังไม่นั่ง ผมจึงไม่กล้านั่ง
เขาหันไปยกน้ำชามาแก้วหนึ่ง ผมใช้สองมือรับมา เจ้าบ้านและแขกถึงได้นั่งลงพูดคุยกันอย่างเป็นทางการ
“ท่านอ้วนขึ้นกว่าแต่ก่อนนิดหน่อยนะ”
“ใช่แล้ว นี่เกี่ยวกับการที่ฉันล้มป่วยในวัยกลางคนน่ะ”