เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 333 การทอดไม้เสี่ยงทายบนโต๊ะที่ตัดสินทั้งชีวิตของฉัน
หลายวันมานี้ ท่านแม่ไม่ยอมพูดจากับฉันเลย พอฉันร้องเรียก ในลำคอของท่านก็ส่งเสียงอู้อี้คลุมเครือออกมา คล้ายกับตอบรับฉัน แต่ก็เหมือนไม่อยากจะสนใจฉันเสียมากกว่า
ท่านพ่อของฉันเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อยมาโดยตลอด ทว่าตอนนี้พอเห็นฉันเข้า ก็มักจะเอ่ยทักทายฉันเสมอว่า “กลับมาแล้วหรือ วันนี้ราบรื่นดีไหม”
ส่วนเสี่ยวหลินกลับสุขุมเยือกเย็น เธอปฏิบัติต่อฉันอย่างว่าง่ายเชื่อฟัง ไม่สืบเสาะความคิดของฉัน และไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้เลย เพียงแต่ตอนฉันกลับถึงบ้าน ถึงเวลาอาหารก็ช่วยตักข้าวให้ ตกค่ำก็เตรียมเสื้อผ้าสำหรับอาบน้ำไว้ให้ฉัน
ฉันรู้ดีว่า ท่านแม่ไม่พอใจในตัวฉันจริง ๆ เข้าแล้ว
ส่วนท่านพ่อนั้นฉลาดกว่าท่านแม่ ท่านไม่อยากทำให้ฉันโมโห เพราะเกรงว่าฉันจะตัดสินใจทำเรื่องโง่เขลาลงไป ดังนั้นช่วงนี้ท่านจึงพูดคุยมากขึ้น เวลาเข้าบ้านออกจากบ้าน ก็ต้องพูดกับฉันสักสองสามประโยคเสมอ